Humulus lupulus
Şerbetçiotu, kendirgillerden sarılarak tırmanan çok yıllık otsu bir bitkidir. Gövde ve yaprakları sert tüylerle kaplıdır; yaprakları 3–5 derin loplu ya da yürek biçimlidir. Erkek ve dişi çiçekler ayrı bitkilerde açar; dişilerin kozalak benzeri çiçek durumları bira yapımında kullanılır.
İlkbaharda yeni sürgünler verir, sonbaharda soğuğa dayanıklı toprakaltı gövdesine kadar kurur.
Batı Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika'ya özgüdür. Türkiye'de Bilecik-Pazaryeri çevresinde geniş çapta yetiştirilir.
Tanıma önerileri (topluluktan ya da yapay zekâdan) ve buradaki bilgiler hatalı olabilir; bu uygulama hiçbir canlının yenmesinin güvenli olduğunu teyit etmez. Yaban bitkilerini, mantarları ve deniz ürünlerini uzman onayı olmadan tüketme. Buradaki bilgiler tıbbi tavsiye değildir.
Aşağı bakan sert tüyleri tırmanmasına yardım ettiği için bazen sarmaşık yerine sarılgan olarak tanımlanır.
Gövdeyi saran geriye dönük sert kancalar çıplak kolu jilet gibi çizer; sarmaşığı çekerken eldiven ve uzun kol gerekir. Olgun kozalakların sarı reçine tozu duyarlı kişilerde temas dermatiti yapar.
Bir yetişkine sor
Gövde saat yönünde sarılır ve geriye dönük sert kancalarla kaplıdır; el gezdirilince zımpara gibi tutar
Yapraklar 3–5 derin loblu ve kaba dişlidir, asma yaprağını andırır ama KARŞILIKLI dizilir; asmada yapraklar almaşıktır
Dişi bitkide sarkık, kâğıtsı pullardan oluşan 3–5 cm'lik açık yeşil kozalakçıklar olur; erkek bitkide yalnızca gevşek yeşil salkımlar bulunur
Kozalak pullarının dibindeki reçineli bezler parmağa yapışkan SARI toz (lupulin) bırakır ve keskin acı kokar